ECI Reports

Steffen Morrison

21/12 2021
Foto van Martijn Welzen
Martijn Welzen

Blogger | ECI Popzaal concerten

29-10-2021

”De overweldigende liefdevolle band met het publiek en de positiviteit van de muzikanten stroomt, bijna zichtbaar, de zaal in.”

Na een mooi avondje soul op 29-10-2021 van entertainer pur sang Steffen Morrisson weer een muzikale én persoonlijke ervaring rijker. Zoals in ieders leven komen ook mindere zaken als rouw, ziekte, afscheid, liefdesverdriet en financiële problemen op het pad van soulmuzikanten. Het is echter inherent aan deze stijl om dat van je af te spelen en er een positieve dansbare wending aan te geven.

Je gooit je ziel dus letterlijk op het podium voor een publiek dat deze hartverwarmende geste dankbaar in ontvangst neemt. Wellicht omdat er een enorme herkenning van uitgaat. Morrisson noemt Otis Redding, James Brown en Teddy Pendergrass als grote invloeden. Het almachtige internet leert mij dan dat deze artiesten een leven vol treurnis en ongeluk hebben gekend. Dat is misschien juist wat hen zo goed en invloedrijk maakt.

Morrisson kent de klappen van de zweep, op persoonlijk en muzikaal vlak. Dat laatste blijkt uit hoe uitgekiend de hele set is opgebouwd. Iets meer vlakkere, minder ziel tergende songs in het begin, warmen het publiek op. Er wordt wat gedanst, gedronken en gesproken. De zanger staat rechtop, strak in het pak, zijn woorden kraakhelder voor te dragen. Mooi is het zeker, maar is dat speciaal te noemen? Dan gaat de temperatuur omhoog. Het bovenste knoopje van zijn hemd gaat los, en er komt beweging in de sierlijke artiest. Ieder lied is een verhaal in zichzelf, maar de rode draad is duidelijk; temperament, warmte en, ja wat verwacht je, pure soul worden als een soort duiveluitdrijving vakkundig opgebouwd. Er komt meer beweging. Nog een knoopje los! Het jasje gaat uit, en als klap op de vuurpijl hoor je hoe een bijna James Brown-achtige schraap in de keel zich meester maakt van Morrisson. Daar! Dáár zit zijn echte ziel. Dat is wat deze zanger zo bijzonder maakt, iets wat ik aan het begin van de avond niet begreep en niet had kunnen bevroeden.

Het is ongekend hoe met zoveel inzet en passie de laatste paar liedjes worden gespeeld. Er wordt door menigeen even vluchtig op de aanwezige decibelmeter gekeken, want het aantal decibel lijkt ons allen te gaan overrompelen. Het enige wat, evenredig met het verstrijken van de tijd, toeneemt, is de energie, met ontladend effect. De overweldigende liefdevolle band met het publiek en de positiviteit van de muzikanten stroomt, bijna zichtbaar, de zaal in. En als na het optreden de deur naar de gang opengaat, voel je de geest wegebben. Jammer dat deze ‘Steffen-Essence’ niet in een flesje te vangen is.


meer reports